Masa'nın Israrı: On Bin Kat Akıllı Yapay Zeka ve Robotlarla Gelen Keyifli Hayat

Sohbet Blackstone grubunun sesli yayını Inside Blackstone'da geçiyor; sunucu Christine Anderson önce işletme ekibinin başındaki Rodney Zemmel ile grup şirketlerinde yapay zeka uygulamasını konuşuyor, sonra söz Masa Son'a geçiyor, finalde Steve Schwarzman değerlendirme yapıyor. Kayıt YouTube'da duruyor, otuz dakika kadar sürüyor.

Masa on yedi yaşında bir dergide mikroişlemci fotoğrafı görüp sokakta ağladığını anlatıyor; bu parçanın insanlığı değiştireceğini o gün sezmiş. Elli yıl biçmiş, şimdi altmış dokuzunda ve hesabın tuttuğunu söylüyor: veri merkezlerindeki yapay zeka modelleri insan beyninin gücüne erişti. Yaşam öyküsünün kalanını Wikipedia toparlıyor; Berkeley yılları, yazılım dağıtımcılığı, Alibaba atağı, ARM hamlesi orada duruyor.

Son'a göre yapay zeka on yıl içinde insandan on bin kat akıllı hale gelecek; o noktada modeller kendi başına yeni buluşlar çıkaracak. CNBC'nin aktardığı 2024 konuşmasında bu vizyona yapay süper zeka diyor; insan düzeyi yapay zekayı ara durak sayıyor. Bana bu ölçek ilk duyuşta masal gibi geldi, ama adamın hesabı basit: işlemci gücü katlanarak artıyor, modeller her döngüde verimliliği katlıyor.

İnsanlık ne kazanır

Gelecek resmi ise kaygıyı değil keyfi büyütüyor. Son, yapay zeka ajanlarının kansere deva bulmasını, sokakta kazaları bitirmesini, afetleri önceden haber verip çözüm üretmesini bekliyor. İnsanlar sıkıcı yükten kurtulunca aileye, dosta, spora, oyuna daha çok vakit kalacak; dokunma isteyen sıcak işler bize kalacak. Benim okumam şu: makine çevremizdeki sessiz akıl gibi duracak, bizi daha üretken ve daha mesut edecek.

Peki ya riskler? Sunucu, hizalanma sorunlarını ve izinsiz iş yapan ajan örneklerini soruyor. Son'un yanıtı net: gidişi yavaşlatmak değil, çözümü üretmek gerek. Benzetmesi arabalar: içkili sürüşe yasak koyduk, kırmızı ışık koyduk, yolu ikiye böldük; sürüşü yasaklamadık. Yapay zekaya da kural ve görgü koymalı, kötü niyetli ajanları teknolojiyle durdurmalı, iyi niyetli ajanları baştan öyle kurmalı.

SoftBank tek ata oynamıyor; dil modelleri, işlemciler, veri merkezleri hepsine birden para bağlıyor. Stargate ortaklığının çerçevesini Wikipedia'daki Stargate LLC maddesi çiziyor: OpenAI, SoftBank, Oracle ve MGX ortaklığı, 2029'a dek $500B ölçüsünde yapay zeka altyapısı hedefi, başkanlık koltuğunda Son. Tech Insider ise güncel sayıyı veriyor: $40B köprü kredisiyle OpenAI'daki toplam pay $64.6B düzeyine çıkmış. Benim gözümde mantık şu: tek şirkete değil, bütün yapay zeka yığınına ortak olmak.

Para nereye bağlanıyor

Fiziki yapay zeka faslı en somut bölüm. Son, bulaşık gibi yorucu işleri robotlara bırakıp insana keyifli uğraşları ayırmak istiyor; grupta otuzdan çok robot şirketi varmış, robotların robot ürettiği bir tesis de sessizce kurulmuş. RockingRobots'un yazdığına göre Yaskawa ile SoftBank, ofis ve okul gibi insanlı ortamlarda çalışan bedensel yapay zeka üstünde birlikte çalışıyor; MOTOMAN NEXT adlı özdevinimli taban bu işin çekirdeği.

Benzer bir hamle Almanya'dan: TradingKey'in hesabına göre SoftBank, Münih çıkışlı Agile Robots'a $800M tur içinde $300M daha koymak üzere; şirket 2021'de $220M turla ülkenin ilk robot tekboynuzu olmuş, insansı Agile ONE'ı seri üretime hazırlıyor. Kısa vadede kasaya giren çıkan değişmez, ama yapay zeka beden bulunca değerleniyor; stratejik yer tutma hamlesi. Bence mesaj açık: fiziki tarafta kimse geri kalmak istemiyor.

Gençlere tavsiye bölümü kısa ve net: ne okursan oku, yanına yapay zeka ekle. Tıbba meraklıysan yapay zeka destekli hekimlik, otomotive meraklıysan yapay zeka destekli süper taşıt; her alanın geleceği bu birleşimde. McDonald's Japonya'nın başındaki isimden on altı yaşında aldığı öğüdü anımsatıyor; o gün bilgisayar denmiş, bugün yapay zeka deniyor. Ben bunu ciddiye alıyorum: tek alan bilgisi artık yarım kalıyor.

Günlük dersler

Son yapay zekayı günde üç saat kullanıyormuş; hafta sonu yedi saate çıkıyor. Sorular soruyor, itiraz ediyor, yüzde yirmi verim artışı istiyor, aklına yatanı alıyor. Ona göre makine aklı köreltmiyor, tersine biletiyor; karşında düşüncene düşünceyle karşılık veren bir tartışma arkadaşı var. Benim pratiğim de bunu doğruluyor: yapay zeka modeline danışmadan geçirdiğim gün, eksik kalmış gibi geliyor.

Yapay zeka çağında bu kural iki kat değerli. Bence sohbetin en akılda kalır cümlesi şu: sonuç, düşle orantılı. Küçük dile, yüzde yetmişini alırsın; büyük dile, yine yüzde yetmişini alırsın; yüze ulaşmak zaten ender. O yüzden büyük düşünmeli. Schwarzman da aynı telden çalıyor: vakti küçüğe de büyüğe de aynı harcıyorsun, bari büyüğe harca. Ben bu hesabı sevdim; hedefi bilerek yüksek koymak, tembellik değil yöntem.

Yayının ilk diliminde Blackstone'un işletme ekibi başkanı Zemmel, yapay zeka uygulamasında pilotların geride kaldığını söylüyor; artık şirketlerin çalışma biçimi değişiyor. Eşiği aşmak emek istiyor, o yüzden getiri herkese değil, dirayetlilere yazıyor; ona göre işin zorluğu iyi haber, çünkü kazanılan üstünlük kolay silinmiyor. Umbrex'in derlediği nota göre bu ekip, veri bilimi ve yapay zeka dahil birçok işlevde grup şirketlerine el veriyor. Tavsiyesi sade: her şeye değil, bir iki işe odaklan.

Kapanışta Schwarzman, Masa'nın köşeleri önceden görme huyunu övüyor: teknolojiyi alıp ticarete çeviren ismi bulunca bütün fişleri sürüyor. Değişimi sevdiğini, yirmi otuz yıllık yapay zeka koşusuna erken inandığını anlatıyor; Oxford ve MIT'e verdiği destekler bunun işareti. Ona göre akıllı makineler hekimliği ve öğrenmeyi baştan yazacak, robotlar serveti büyütecek, insana vakit kalacak. Final cümlesi bana kaldı: büyük iş, süper insanlık dışı emek ister; hayal kurmak yetmez, yapmak gerek.