Kapalı Görünen Televizyonun Kaydettiği Ev: LG Araştırması

Video, ürkütücü bir bulguyla açılıyor: LG televizyonlar, içlerindeki reklam işlevleri sayesinde dinleme cihazı olarak kullanılabiliyor. Araştırmacılar, sesli konuşmaların ve girdilerin düz metin dökümlerini cihazdan geri almayı başarmış. Ekran kapalı görünürken bile mikrofon ve kamera üzerinden kayıt yapılabiliyor; üstelik kayıt temiz çıkıyor.

Deney kameralar önünde tekrarlanıyor: ekran sönük görünürken stüdyodaki konuşmalar yakalanıyor. Daha da çarpıcı olanı, ağ kablosu çekiliyken bile mikrofon sesinin yakalanabilmesi. Kayıtlar cihazda tutuluyor ve ağ yeniden bağlandığında güvenlik açıkları üzerinden dışarı çıkarılabiliyor. Yani fişi çekmek, dinlemeyi değil yalnızca aktarımı durduruyor.

İddia çıtasını yükselten kısım, LG'nin kendisiyle ilgili: şirketin kârlı birinci parti işlevleri, evin mahremiyetine derinden uzanıyor. Televizyon, ev ağını tarayıp projeyle ilgisi olmayan çalışanlara ait telefon ve akıllı saatler dahil onlarca alakasız cihaz bulmuş. Bu, LG reklamlarının dünya genelinde 216 milyon satan televizyona karşılık ABD'de 363 milyon adreslenebilir ikincil cihaz bildiği iddiasını açıklayabilir.

Teknik incelemede, cihazların IP adresi, coğrafi konum, çevredeki kablosuz ağ adları ve sinyal güçleri, komşu kanallar ve ağdaki diğer cihazların iç adresleri gibi verileri toplayabildiği anlatılıyor. Ağ trafiği kayıtları, satır satır gösterilemeyecek kadar hassas bulunuyor; ekip, her satırda yayınlanamayacak bir ayrıntı olduğunu söylüyor. Bu yüzden kanıtın tamamı ekrana taşınamıyor.

Otomatik içerik tanıma denen teknoloji, çoğunun adını bildiği ama derinliğini anlamadığı katman olarak sunuluyor. Televizyonun ne izlediğini bilmesi bir yana, evin diğer cihazlarına uzanan bir tanımlama ağı kurması asıl risk sayılıyor. LG'nin kendi sözleri de aktarılıyor: evde kimlerin olduğunu, hangi cihazların bulunduğunu bildikleri ve bu erişimi mobile genişletebildikleri yönündeki ifadeler, şirketin camı sahiplenme söylemiyle veriliyor.

Ağın fişini çekmenin ACR gözetimini durdurduğu yönündeki yaygın inanışın yanlış olabileceği vurgulanıyor. Televizyonu aptal ekran olarak kullanmak bile veri toplama endişesini gidermiyor. Sorunun yalnızca LG ile sınırlı olmadığı, Samsung ve Vizio gibi adların da aynı reklam veri havzasında rol aldığı belirtiliyor.

Video, tek bir ürün incelemesi değil, aylar süren bir dizinin parçası: ekip yalnızca LG başlığına üç ayda 70 bin dolar harcamış, yüzlerce saat çalışmış. Televizyonu tam işlevle kullanmak için kabul edilmesi gereken sözleşmelerin 40 ila 50 bin sözcük tuttuğu, uzaktan kumandayla tek tek tıklanarak okunmasının saatler süreceği anlatılıyor. Kimsenin okumadığı metinler, gözetimin hukuki zeminini oluşturuyor.

Araştırmacılardan ikisinin önerileri paylaşılıyor: biri LG televizyonların ağdan derhal ayrılmasını salık veriyor, diğeri cihazlar üzerinde sahiplik talep edilmesini ve tüketici yanlısı projelere destek verilmesini istiyor. Taşıyıcı kilitlerinin yasayla kaldırılması örneği, düzenlemenin işe yaradığına kanıt diye gösteriliyor. Mesaj, bireysel önlem ile yasal değişim çağrısını birleştiriyor.

Kapanışta ekip, başka üreticilerin televizyonlarını da sınamak istediğini, bunun için izleyici desteğine ihtiyaç duyduğunu söylüyor. İletişim adresi ve bağış kanalları paylaşılıyor; pahalı donanımları kendi bütçeleriyle aldıkları, reklamveren baskısından uzak durmak için izleyiciye yaslandıkları vurgulanıyor. Video, bir sonraki dosyanın habercisi olarak bitiyor.

Özetle araştırma, ekranı kararan cihazın susmadığını, ağdan koparılan cihazın unutmadığını kanıtlıyor. Gözetim, bir arıza veya sızıntı değil; reklam modelinin ta kendisi olarak resmediliyor.