Kod Yazan Değil, Kodu Yöneten Geliştirici: Bir Bulut Şirketinde Yapay Zeka Mesaisi

Fransızca yayın yapan Underscore_ kanalının bu söyleşisi, yapay zekanın ofis verimliliğine hiç dokunmadığını öne süren bir araştırmayla açılıyor ve ardından tam tersi bir tablo koyuyor: 2025 sonlarından bu yana kodlama yardımcılarını yoğun kullanan ekiplerin başkalaştığını savunuyor. Konuk, 15 yılı aşkın geçmişi olan Fransız bulut sağlayıcısı Clever Cloud'un yöneticisi Quentin Adam. Kendi veri tabanı dahil bulut yazılımının tüm katmanlarını üreten 70 geliştiricili bir yapıdan söz ediliyor; hata payının en düşük olması gereken bir mutfak burası.

Adam'ın ilk izlenimi bugünkü coşkusundan çok uzakmış: erken dönem modellerini istatistiksel papağan olarak gördüğünü, derlenmeyen kodlar ürettiği için ciddiye almadığını açıkça anlatıyor. Dönüm noktası, geri bildirim döngüleri kuran etmen mimarisiyle gelmiş; model artı derleyici artı test çıktısı birlikte çalışınca makine, insan yazımını geçen öneriler sunmaya başlamış. Yaklaşık 1,5 yıl önce bir denemede makinenin kendi kodundan daha iyi bir çözümü daha hızlı ürettiğini görünce fikri değişmiş.

Söyleşinin en ters köşe iddialarından biri dil seçimiyle ilgili: veri kümesi en büyük JavaScript ve Python yerine, katı derleyicili Rust öneriliyor. Gerekçe basit; gevşek derlenen dillerde hatalı kod sessizce geçip çalıştırma aşamasında patlıyor, Rust gibi dillerde ise derleyici hatayı yüksek sesle söylüyor ve model bunu anlayıp düzeltebiliyor. Ayrıca Rust'un kırıcı değişiklikler içermeyen görece tekdüze geçmişi, eğitim verisini daha tutarlı kılmış. Deneysel hızlı geliştirmeler için baştan sona Rust tavsiye ediliyor.

Kurumsal benimsetme hikayesi derslik nitelikte: genel duyurularla kimse harekete geçmemiş, değişime direnç büyük olmuş. Adam tek tek mühendislerin yanına oturup birlikte deneme yapmış; bir mühendis beş haftalık işinin iki saatte daha iyi yazıldığını görünce buz kırılmış. Tepeden inme tek araç dayatması da yürümemiş; onun yerine masraf notuyla istenen aracı alma serbestisi tanınmış, yıllık planlar yasaklanmış çünkü araçlar bir yılı bile çıkarmadan eskiyor.

En hızlı uyum sağlayanların kıdemliler olması şaşırtıcı bir bulgu: ekip yönetmekten kod yazmaya vakit bulamayan kıdemli mühendisler, yardımcılarla yeniden kod yazmaya başlamış ve kimileri hayatlarının en temiz kodunu ürettiklerini söylemiş. Gerekçe olarak şartname yazmak yerine doğrudan çalışan taslak üretip düzeltmenin daha hızlı olması gösteriliyor. Eskiden vakit yokluğundan savsaklanan iyi uygulamalar da yeniden uygulanabilir hale gelmiş.

İşin felsefi kırılması burada beliriyor: kodu makineye yazdıran geliştirici, test eden kişiye dönüşüyor ve bu rol kimseye cazip gelmiyor. Çözüm, makineyi test yazmaya zorlamak olmuş; birim testleri, bütünleşme testleri ve benzetim tabanlı testler katman katman örülmüş. Eskiden maliyeti yüksek bulunduğu için es geçilen sahte hizmetler ve kapsamlı sınama düzenekleri, üretim maliyeti düşünce standart hale gelmiş. Dağıtık sistemler için FoundationDB kökenli benzetim yaklaşımı her değişikliği otomatik sınar hale getirilmiş.

Güvenlik tarafında her gelen değişiklik otomatik sızma testine giriyor; bir modelin bulamadığı açığı saldırganın modelinin de bulamayacağı varsayımıyla çoklu modeller dönüşümlü olarak kendi altyapısına saldırıyor. Bu sayede kayıtlarda izi olmayan, kimsenin sömürmediği ama yıllardır duran açıklar yakalanmış. 2026 hedefi iddialı: şirkette yalnızca 2026 ürünü kod çalıştırmak, 15 yıllık mirası tamamen tasfiye etmek. Mimari kararlar şirkette kaldığı için bu, gurur duyulan bir yeniden yazım olarak sunuluyor.

Yapay zekaya insani olmayan görevler verme fikri söyleşinin en özgün bölümü: 30 kişinin dokunduğu büyük bir tekil kod tabanında haftalık eşgüdüm toplantısı için dallar, test sonuçları, yorumlar, e-postalar ve sohbet kayıtları makineye okutulup gerilim noktalarını işaretleyen bir hazırlık belgesi ürettiriliyor. İnsan için üç dört günlük belge işi, makine için yirmi dakikalık çalışma. Benzer şekilde kimsenin el atmadığı korkulu kod bölgeleri ve kitaplık geçişleri de bu sınıfa giriyor; bir kitaplığın baştan yazdırılıp başarım denetiminin sabaha istenmesi olağan iş haline gelmiş.

Sınırlar da açıkça dile getiriliyor: çekirdek ve ağ anahtarı işletim sistemi gibi kamuya açık kodu neredeyse hiç bulunmayan en uç araştırma alanlarında kazanımlar 1,5 kat dolayında kalıyor, hatta model ayak bağı olabiliyor. Buna karşılık taslak ve kavram kanıtlama işlerinde on kata varan hızlanmalardan söz ediliyor. Kötü sonuç alan şirketlerin ortak hatası ise kalite ve güvenlik kuşağını kurmadan yalnızca kod üretimine sarılması; anlaşılmayan kodun anlaşılmayan modelle üretilip sonradan testle yakalanmaya çalışılması panayır olarak niteleniyor.

Son bölümde konu Avrupa'nın dijital egemenliğine bağlanıyor: yazılım maliyetinin düşmesi, eski bağımlılıkları ucuza yeniden üretme fırsatı sunuyor; model damıtma yoluyla Amerikan modellerinin gerisinde ama yakın kalınabileceği savunuluyor. Avrupa kurumlarının 180 milyon avroluk egemen bulut çağrısı ve OVH ile Clever Cloud'un yer aldığı kazanan konsorsiyum örnek gösteriliyor. Adam'ın büyük sözleşmelere koyduğu egemenlik kaydı, şirket el değiştirirse müşteriye sınırsız lisans veren radikal bir güvence olarak anlatılıyor.