Sıfırdan Claude Code: Modeller, Efor Ayarları ve Alt Ajanlarla Kurulan Düzen

Video, Claude Code’un iki yüzüyle açılıyor: terminal uygulaması ve masaüstü uygulaması. Anlatıya göre ikisi de aynı CLAUDE.md’yi, aynı ayarları ve aynı eklenti katmanını okuyor; terminaldeki bir işi masaüstünde sürdürmek mümkün, çünkü durum tek bir yapılandırma ağacında tutuluyor. Sunucu, ekibin şimdilik terminal tarafına daha çok odaklandığını, Codex ekibinin ise masaüstünü öne çıkardığını not ediyor. Yeni başlayan ve biraz terminal geçmişi olan biri için önce terminalde ısınmak daha doğal duruyor, ama nihai tercih estetik ve akış meselesi. Kurulum da bu sadeliği destekliyor: macOS ve Linux için tek komut, Windows için tek komut ve terminalden /desktop yazınca masaüstü oturumunun devralması.

Model ailesi, videonun omurgasını oluşturuyor. Resmî olarak dört seçenek anılsa da Haiku pratikte önerilmiyor; sahnede Sonnet, Opus ve en üstteki akıllı katman kalıyor. İsimler sürümle değişse de (5.5 gibi) mantık sabit: Sonnet günlük işler için ekonomik, Opus genel amaçlı ve dengeli, en üst katman ise orkestrasyonu seven bir planlayıcı. Sunucu, Sonnet’in fiyatının Opus’un yaklaşık üçte biri olduğunu, Opus için ise videonun yayınlandığı günlerde bir indirim beklentisi bulunduğunu aktarıyor. Bu hiyerarşi, her işi en pahalı modele atmak yerine göreve göre model seçmeyi rasyonelleştiriyor.

Opus, sunucunun favorisi olarak öne çıkıyor. Gerekçesi maliyet-performans dengesi: aşırı pahalı olmadan neredeyse her işi üstlenebilmesi, bağlama hızlı uyum sağlaması ve uzun diyaloglarda karakterinin yorucu olmaması. Günlük kullanım, planlama ve iterasyon döngülerinde Opus’un tek başına çoğu ihtiyacı karşılayabildiği vurgulanıyor. Bu, özellikle Pro pakette (yaklaşık 20 dolar bandı) Opus–Sonnet ikilisinin ana hat olacağı anlamına geliyor. Modelin genelci yapısı, küçük işler için bile ekstra orkestrasyona gerek bırakmadan ilerlemeyi kolaylaştırıyor.

En üst katman ise bambaşka bir rolle tanımlanıyor. Sunucu onu en zeki ve en iyi orkestratör olarak tarif ediyor; konuşması akıcı, plan kurması güçlü ve altındaki ajanları bir şef gibi yönetebiliyor. Ne var ki bu zekâ doğrudan kod yazdırmada her zaman avantaj değil; sunucu, mimariyi ve iş bölümünü bu katmanda tasarlayıp işçiliği Opus sürülerine bırakmayı tercih ediyor. Fiyat ve kota da bu ayrımı pekiştiriyor: Max paketlerinde (kabaca 100 ve 200 dolarlık iki seviye) Fable payı haftalık hakkın yaklaşık yarısını oluşturuyor ve 5 saatlik penceredeki limit artışı haftalık kotaya birebir yansımıyor. Bu yüzden planı üstte, üretimi ortada tutmak bütçeyi koruyor.

Videonun pratik örneği, görevleri seviyelendirmenin nasıl tasarruf sağladığını gösteriyor. Şema geçişini tasarlamak gibi mimari iş Opus’a, büyük bir yeniden adlandırma gibi tekrarlı ve atomik işler Sonnet’e bırakılıyor. Alt ajanların kod tabanından bilgi toplama, büyük veriyi temizleme veya bağlamı özetleme gibi destek rolleri de Sonnet’in hız ve maliyet avantajından faydalanıyor. Tek tip modelle her şeyi çözmeye çalışmak, hem token faturasını hem de bağlamı gereksiz şişiriyor. Bu bölüm, maliyetin yalnızca model fiyatı değil, işin niteliğine göre doğru katmanı seçme disiplini olduğunu hatırlatıyor.

Efor Seviyeleri: Ne Kadar Düşünmeli, Ne Kadar Harcamalı

Terminalde /effort komutuyla açılan seviye merdiveni, videonun en çok aydınlattığı başlıklardan biri. Low tek bir patikadan ilerliyor ve az düşünerek az yol deniyor; basit testlerde bu kadarı yetiyor. Medium, limit hassasiyeti olanlar için dengeli bir orta nokta olarak sunuluyor. High ve xHigh, varsayılan deneyime yakın duruyor ve daha çok dallanma ile daha derin arama yapıyor. Max ise aynı görev için düşünmeyi abartıp zaman ve maliyeti katlıyor; çünkü düşünme adımları normal girdiyle aynı fiyata değil, üretime yakın bir tarifeyle ücretleniyor ve kabaca beş kat pahalıya gelebiliyor. Sunucu, varsayılan High/xHigh’da kalmayı ve Max’i yalnızca gerçekten gerektiğinde düşünmeyi öneriyor.

En çok karıştırılan başlık ultracode. Video bunu Max’in bir üstü değil, xHigh ile aynı düşünme seviyesi olarak düzeltiyor; fark, ajanın kendini kopyalayıp bir ordu kurması. Bu çoğalma, özel bir orkestrasyonla paralel çalışmayı hızlandırıyor ama 5 saatlik ve haftalık sayaçları da aynı hızla eritiyor. Sunucu, 200’ün üzerinde ajanı tek bir ultracode çatısında koordine ettiği örneği paylaşarak ölçeğin neden bağlamı şişirmeden yönetilmesi gerektiğini gösteriyor. Anahtar kelime olarak workflow veya ultracode yazmak, ajanların bu çoğalan düzene geçmesini tetikliyor. Doğru yerde güçlü, yanlış yerde savurgan bir mod.

Limitler tablosu üç sayaçla özetleniyor: 5 saatlik oturum penceresi, haftalık kota ve Max paketlerine özgü üst katman payı. Max 100 ve 200 dolarlık kademeler arasındaki fark, haftalıkta dört kat değil; 5 saatlik pencerede yaklaşık dört kat, haftalıkta ise kabaca iki buçuk kat olarak anlatılıyor. Ek kullanım (overage) ise keskin bir uyarıyla işaretleniyor: API üzerinden kullanım başına ödeme, bu seviyelerde bütçeyi hızla zorlayabiliyor. İzleme için /usage komutu ve uygulamadaki sayaçlar yeterli görülüyor. Mesaj net: paralelliği artırmak hız kazandırır ama tüketimi de aynı ivmeyle artırır.

İzinler, Kuyruklar ve Geri Alma: Güvenli Sürüşün Düğmeleri

İzin modları, kademeli bir güven merdiveni gibi anlatılıyor. Manual modda okuma serbest, düzenlemeler için onay isteniyor; accept edits modunda düzenlemeler serbest, komutlar için yine kapı çalınıyor. Plan modu, işe başlamadan önce araştırma ve plan onayı istiyor; onay gelince çalışma başlıyor. Auto modda arka planda bir güvenlik modeli, eylemin riskini değerlendirip gerektiğinde durduruyor ve çoğu kullanıcı için önerilen başlangıç noktası olarak sunuluyor. Bypass permissions ise tüm kilitleri açıyor ve teoride cihazı silebilecek kadar yetki veriyor; sunucu bunu yalnızca ne yaptığını bilenler için saklı tutuyor. Yeni başlayanların aceleye kapılıp en serbest moda geçmemesi özellikle vurgulanıyor.

Mesajlaşma kuyruğu ve geri alma araçları, uzun oturumlarda hayat kurtaran detaylar olarak işleniyor. Bir görev sürerken yazılan mesajlar bir sonraki araç çağrısına kadar okunmuyor; ESC ile durdurma, iki kez ESC ile geri alma menüsü geliyor. Orada üç seçenek var: kodu ve konuşmayı birlikte geri almak, yalnızca konuşmayı geri almak veya yalnızca kodu geri almak. /branch aynı konuşmayı yeni bir hatta çatallarken, /fork mevcut hattı koruyup yeni bir sekmede devam ediyor. Bu iki komut, değerli bağlamı sıfırdan öğretmeden farklı varyasyonları denemeyi kolaylaştırıyor ve özellikle arayüz denemelerinde zaman kazandırıyor.

Dört özel çalışma biçimi, ihtiyaca göre tabakalandırılıyor. Plan modu, Shift+Tab veya /plan ile açılan bir keşif ve onay döngüsü; bilgisayar kapanınca duruyor. Goal modu, görev tamamlanana kadar durmayan bir ısrar modu ve ayrı bir değerlendirici model kapanışı denetliyor; gece bırakıp sabah bitmiş bulma senaryosu buna dayanıyor. Loop modu, her dakika, her beş dakika veya her saat başı gibi periyotlarda aynı işi tekrarlatıyor ve yeni commit’leri taramak için örnekleniyor. Schedule ise Anthropic sunucularında, bilgisayar kapalı olsa bile çalışan bir rutin; her gün repoya gelen commit’leri kurallara göre yorumlayıp birleştirme veya kapatma gibi adımlar atabiliyor. Sunucu, kendi sunucusunda benzer döngüleri kurduğu için schedule’ı nadiren kullandığını ekliyor.

CLAUDE.md Hiyerarşisi ve Bağlamı Hafif Tutmanın Yolu

CLAUDE.md konusu, tek dosyadan ibaret değil diye düzeltiliyor. En üstteki ev dizininden başlayıp proje köküne ve oradan alt klasörlere doğru bir okuma zinciri var; agent hangi klasörde çalışıyorsa o hatta kadar olan dosyaları okuyor. Monorepo içinde backend, frontend ve veritabanı gibi bölümler için ayrı dosyalar tutmak, bağlamı gereksiz doldurmamak ve yalnızca ilgili bilgiyi yüklemek için öneriliyor. Bağlam şişmeye başladığında /context ile harcama görülüyor, /compact ile gereksiz yük atılıyor. Bu hiyerarşi, token tasarrufu kadar kafa karışıklığını da azaltıyor; çünkü agent yalnızca iş yaptığı katmanın talimatını görüyor.

Videonun en güçlü mimari fikri, alt ajanlar. Tek bir ajan tüm işi üstlendiğinde bağlam doluyor ve hız düşüyor; işi bölen alt ajanlar ise her biri kendi dilimini üstlenip ana ajana yalnızca özet döndürüyor. Sunucu, üstte planlayıcı rolündeki akıllı katmanı, altta Opus ve gerektiğinde Sonnet sürülerini konumlandırarak bu düzeni kuruyor. Ultracode’da ise tablo bir adım daha soyutlaşıyor: ajan, sürünün nasıl çalışacağına dair bir kod üretiyor ve hiyerarşiyi bu kod yönetiyor; böylece yüzlerce ajan koordine olurken üst bağlam şişmiyor. Bu, manuel orkestrasyonun pratikte imkânsız olduğu ölçeklerde bile sürdürülebilir bir yol sunuyor.

Son bölüm, kavramları birbirinden ayırıyor ve yeni başlayanlar için bir rota çiziyor. CLAUDE.md her oturumda okunan hafıza, skill yalnızca çağrıldığında yüklenen yetenek, connector ve MCP dış dünyaya köprü, hook ise olay olduğunda mutlaka çalışması gereken yaptırım olarak tanımlanıyor; plugin’ler de bu dünyanın standartlaşmış paketi. Masaüstü uygulamasında tarayıcı üzerinden kendi çıktısını görsel olarak denetleme, /voice ile diktenin limit yakmaması ve /statusline ile alt çubuğu kişiselleştirme gibi konfor özellikleri ekleniyor. Paralel ajan örneği (örneğin üç Sonnet, iki Opus) doğal dille kurulabiliyor; sunucu, Max’te ana ajanı Opus, Pro’da Sonnet tutmayı, başlangıçta auto modda kalmayı, ilk projede /init ile CLAUDE.md’yi oluşturmayı ve ardından ilk skill’i yazmayı önererek seriyi bağlıyor.